بـــوی سفـــر ، بــــوی کـــوچ، بـــــوی راه

گردشگري روستايي امروزه يكي از مردمي‌ترين اشكال گردشگري محسوب مي‌شود. بر اساس گزارش سازمان همكاري و توسعه اقتصادي (OECD) در ايالات متحده امريكا در سال 1992 بيش‌تر از 70 درصد جمعيت از انواع تفريحات روستايي برخوردار گرديده‌اند. اين در حالي است كه گردشگري روستايي يك روند دو سويه اقتصادي را در نواحي روستايي رقم مي‌زند كه مي‌توان دربر گيرنده يك رشد اقتصادي و تنوع فعاليت‌ها از يك سو و همچنين ايجاد اشتغال و درآمدزايي براي ساكنان روستايي از ديگر سو باشد. گردشگري روستايي مازاد نيروي انساني را در روستا جذب نموده و همراه با آن مي‌تواند يكي از فرصت‌هاي شكل‌گيري توسعه همه‌جانبه روستايي محسوب شود. گردشگري روستايي با قرارگرفتن در دو سوي يك جريان گردشگري از يك سو نشان‌دهنده گردشگري با ويژگي‌هايي همچون انعطاف‌پذيري، تركيب و سفارش محصولات گردشگري براي نيازهاي انفرادي مصرف‌كننده بوده است. از ديگر سو با توجه به ارزش‌ها و اثرات ناشي از اين گونه گردشگري رويكري مطرح در كنار ديگر گزينه‌هاي توسعه همه‌جانبه فضاهاي روستايي محسوب مي‌شود كه مي‌تواند در حمايت از سياست‌هاي كشاورزي و حفظ محيط‌زيست ايفاي نقش كند.